Coitelo afiado

Seguindo coa liña destes últimos tempos, vénse rexistrando nas últimas semanas unha lixeira tendencia á alza no prezo da madeira. Esta tendencia fai que se rexistren prezos en torno aos 50€, que é un máximo na última década. O factor principal que provoca esta subida é a escaseza de materia prima que teñen as papeleiras debido á sobreexplotación dos montes e ao aumento do consumo, que non para de aumentar nos novos paises industriais emerxentes como China, India ou Filipinas. Neste documento da FAO fálase da relación entre o mercado da pasta de papel e as crises económicas nos paises en vías de desenvolvemento. A FAO é a fundación para a comida e a agricultura das Nacións Unidas.

Como en moitos casos nos que se produce un acontecemento externo que ten incidencia indirecta sobre unha comunidade, existe xente que se quere aproveitar da situación. Recentemente apareceron na prensa certas novas sobre uns acordos acadados por PROMAGAL e certo intermediario portugués para vender a madeira a un prezo que promocionan como superior ao que se estaba ofrecendo. Este intermediario di traballar 'pola súa conta' e vender ao mellor postor. Como sucede nestes casos, non se sabe quen está detrás del. Tampouco se sabe a comisión que van recibir os que xestionaron esa venda. En público non se fala do que se fai en B.

A nova do trato foi publicada nas últimas datas na Voz de Galicia, adicándolle case unha páxina completa. Os xornalistas que a fixeron debecían por ter algo con que encher a páxina. Na nova danse varios prezos e cantidades, sen indicar os criterios da varianza, indícanse as 21 organizacións fantasma da asociación e fálase de que se vai cargar a madeira en Ferrol. Isto último debe ser o único feito real do que fala, e por outra parte era algo no que tiñan interese tanto ENCE como Portucel.

Este tipo de historias, por coñecidas, xa cansan. Esa xente hase lucrar en proporción ao número de persoas que consigan enganar co seu presunto timo. Na outra banda a xente que traballa seriamente e que non sae na prensa ofrecendo unha ganancia como algo logrado por eles. O tempo ha de dar o seu veredicto.

Por último, quero anunciar o peche provisional deste blog. Durante a súa actividade cumpreu coa sua intención de informar e advertir á xente dos problemas e perigos do mundo forestal, máis agora é tempo de cesar. Os seus creadores estamos moi ledos pola repercusión e o apoio acadados e queremos agradecer o apoio recibido. Continuaremos a traballar desde diferentes ámbitos porque a terra é nosa.

Gracias a tod@s.

chúzame

Aquí temos unha imaxe por satélite prestada da web astroseti que á súa vez a tirou da Axencia Espacial Europea. A fotografía realizouse o 9 de Agosto de 2006 e amosa non só o territorio da C.A. de Galicia senón o do Norte de Portugal. Hai máis mapas e outras datas tamén significativas, pero ésta sírvenos de mostra.

Ao ser por satélite e a unha grande escala só se ven os incendios máis importantes, os pequenos focos quedan fora do campo de visión. O vento ese día era cara do leste e extendía o fume no sentido contrario, mais deixanos apreciar claramente o itinerario: segue a liña da costa. Vemos que no resto do país non há ningún outro, excepto nas proximidades da cidade de Ourense e pouco máis. As comarcas do Norte, Ortegal e a Mariña lucense aparecen cubertas de nubes, máis sabemos que non rexistraron apenas incendios de importancia. Ademáis aparecen incendios xusto perto da costa portuguesa.

Poderíamos seguir un percorrido ficticio: comeza en Porto, e sigue non só o litoral da costa, senón tamén o trazado da autoestrada do Atlántico. Traspasa a fronteira, e continúa polas Rías Baixas ata Santiago. Alí divídese, por unha banda hacia Ourense e pola outra cara a próxima Costa da Morte.

Existen moitas posibilidades e para concretar habería que facer un calendario coas datas precisas e a extensión e localización dos focos. Aínda así temos a referencia de que nos seguintes días, segunda semana de Agosto, apareceron focos importantes perto da cidade Coruña e nas comarcas das Mariñas e Ferrol.

Desde o primeiro momento numerosas persoas intentaron esclarecer a orixe dos lumes. Desde este artigo en ArdeGaliza.info sinálase que non se pode falar de teorías conspirativas e sí de incapacidade dos gobernos para xestionar o monte, apuntando ideas precisas e imparciais. Ademáis o blogueiro e chuceiro Calidonia, aportou un interesante traballo que relaciona os incendios con temas urbanísticos, cunha coincidencia estadística realmente incrible.

O cadro completo semella unha novela de Agatha Christie onde todo o mundo tiña motivos para asasinar á vítima. Alén de todo iso, expoño aquí unha serie de feitos que considero máis contrastados e probados:

1. É innegable que estamos a sufrir unha mudanza climática que favorece a extensión dos incendios: máis calor e menos chuvia. Aínda así, e perdón pola evidencia, o monte non arde só. Está demostrado que máis do 90% dos incendios foron provocados.

2. As vagas afectan a diferentes territorios cada ano. No 2005 Castela-A Mancha e no 2004, o norte de Portugal. Sempre se concentran nunha determinada zona.

3. A maior parte dos lumes apareron espallados en varios focos nun mesmo intervalo de tempo.

4. Hai máis de 15 anos, no primeiro goberno de Fraga, o país sufría vagas de incendios similares ás deste anos e o conselleiro Romay Beccaría non tiña reparos en denunciar a presencia de mafias con interese na madeira. Incluso chegou a fotografarse con artefactos incendiarios complexos para demostralo. As vagas remitiron e non voltou a falar do tema até a mudanza de Goberno, chamando á calma máis sen referirse a ningunha trama.

5. O dispositivo contra-incendios era o mesmo en todo o país. O xefe de prevención de incendios era o mesmo do anterior goberno.

6. A maior parte do que ardeu foron eucaliptos e piñeiros. Non é de estrañar, tendo en conta que as especies forestais autóctonas están case extintas. Onde ardeu e non había eucaliptos, nacerán agora.

7. O prezo da madeira de eucalipto para pasta, que acababa de ter unha pequena subida, caeu ata os 20 € por tonelada (e menos). Os propietarios tiñan presa por retirala dos montes, tiñan un ano de prazo, e a moitos contáronlles que a madeira queimada vale menos. Mentira, para a celulosa vale igual.

8. O Director Xeral de Montes prestou máis atención nos seus dous primeiros anos a negociar contratos cos traballadores forestais que a atender ao dispositivo contraincendios. O curioso é que provén, e foi un mando, da CIG, sindicato que neses dous primeiros anos denunciou á consellaría por contratacións ilegais e prácticas nepotistas. Para o 2007, a CIG e consellaría negociaron un convenio bastante superior ao anterior e do que o sindicato presume na súa propaganda.

9. Saíron á luz pública documentos internos do PP que chamaban á desobediencia civil dos concellos, desatendendo a formación das cuadrillas apagalumes. Auténticos ou non, o certo é que os medios de comunicación fixéronse eco deles.

10. O xefe da Garda Civil en Galicia di nunha entrevista na Voz de Galicia: "Aínda non sabemos o que hai debaixo do Iceber g dos incendios". Case un ano despois da catástrofe.

Despois disto, que cada quen tire as súas conclusións.

chúzame

Vou continuar desenvolvendo o tema do anterior 'post' até que quede ben claro.

O funcionamento destas asociacións é moi simple: están dirixidas, por suposto, por un líder carismático. Este mesías é habitualmente de mediana idade, ben preparado e de trato sociable. Non sempre é o primeiro en dar a cara, mais as ovelliñas do seu rabaño acuden a él cando o precisan. Debaixo del están os seus "colaboradores": propietarios de montes sen outra ocupación coñecida, madeiristas semi ou totalmente arruinados, lambecús varios, etc.

Estas organizacións son de carácter totalmente gregario. Baixo unha aparencia de democracia e modernidade, escóndese o total servilismo. Calquera opinión contraposta á do líder é automáticamente rexeitada pola comunidade. Todo se bota e todo se aproba. O mundo é marabilloso e todos queremos o mesmo.

No outro lado da balanza está o mundo real. As institucións dispoñen de moitos cartos, por algo se molestan en roub.. recaudar. E a xente do rural é habitualmente aforradora e pouco consumista polo que, por pouco que lles poidan quitar, é mellor que nada. Os nosos amigos sempre insisten en cobrar unha cantidade para afiliarse e xuntarse coa súa asociación. Esta cantidade, en principio modesta, incrementarase nun futuro, xa que evidentemente os gastos non paran de aumentar.

Unha vez montado o número descrito no anterior 'post' e conseguido o aval das firmas dos paisanos, é o único que precisan para presentarse diante da porta da Consellaría do Medio Rural ou Secretaría afín. "Temos moitos proxectos, danos cartos" é o resume das súas entrevistas cos politíco-funcionarios de turno. Eses proxectos, coma o fume, esvaécense. Cambia a administración e esquécense as obras das anteriores e, aínda que non sigan os mesmos, corrómpense e dálles todo igual.

Por suposto, en caso de que todo vaia adiante, chegaran os agasallos para todos os que o merecen. A directiva, como emprega o seu tempo exclusivamente a esta función, deberá recibir unha retribución fixa. Tanto esforzo altruísta deberá ser recompensado. Iso se non reciben comisións en negro por desviar a madeira que corten a certos intermediarios.
O resultado final de todos estes chanchullos é a desilusión e a apatía. Cada organización ou asociación fracasada provoca que aumente o sentimento de derrota. Quizabes os cartos que rouban son o de menos. O rural extínguese e abandoase á súa sorte, levando consigo aos milleiros de persoas que aínda vivimos nel.A única forma de evitar todo isto é que a xente dos lugares se una, aparque as súas diferencias e desconfíe dos que véñen de fóra. Canta máis información exista, mellor. Por outra parte, as administracións, esteña quen esteña gobernando teñen que esixir garantías e proxectos sólidos ás organizacións coas que pretenden colaborar.

Mais aínda queda esperanza. Uns poucos seguiremos loitando e traballando, tentando xerar os nosos propios recursos á marxe de todo este lixo. Só por intentalo, merece a pena.

chúzame

Como se os montes galegos non tiveran desgracias abondo despois dos incendios, o abandono masivo e outras calamidades, aínda teñen que soportar outra máis: o falso asociacionismo.

Nos últimos anos, e quizabes anteriormente, levan aparecendo e desaparecendo continuamente diversas asociacións aparentemente relacionadas coa madeira e o fomento do cultivo de eucalipto. Na realidade, esas asociacións pantasma están argalladas co único fin de estafar ao maior número de xente posible e "chupar" cantas subvencións se poidan de calquera instancia pública.

A última en chegar, desta volta pola Mariña, é PROMAGAL (presunta asociación de propietarios de madeira de Galicia). Está organizada por Ramón Reimunde, 'presunto' galeguista, que xa estivo metido noutras que acabaron desfacéndose sen saberse nada máis, e presidida por un tal Picos, emigrante retornado de dubidoso pasado (alcumado o 'negreiro'). O resto do grupo está composto por uns cantos arrimados cun único fin: sacar a maior tallada posible.

Aproveitándose dos baixos prezos da madeira e outros problemas do sector, e da avanzada idade da xente do rural, van formando pola Mariña adiante, e onde poden, falsas agrupacións de propietarios de montes nas que colocan a títeres seus, que procuran entre os propios veciños e que lles sirven de recaudadores. Como norma xeral, procuran xente fácilmente manipulable que poidan controlar. Onde non é posible facer isto porque xa hai xente responsable no lugar, empregan todos os medios posibles para botar aos que desenmascaran o fraude.

Non dubidan en facer charlas e conferencias nas que procuran desprestixiar ás persoas que non están de acordo con eles. Nesas "conferencias", os temas son moi simples. Todo son boas intencións, boas palabras: queremos que suban o prezo da madeira (non sabemos como facelo), imos falar cos da Xunta e o Concello (para que nos dean subvencións de onde sea), é moi importante estar unidos todos os galegos (unidos en base a eles, para recaudar máis).

Se ven que nin aínda así son capaces de lograr os seus obxetivos, chegan a comprar a algunha persoa de moral feble do lugar que poidan utilizar como medio.

Normalmente sempre van en grupo, para dar imaxe de xente nova que vén de fóra. Deste xeito aos paisanos síntense parécelles que están menos están menos sós e aillados. Nas reunións procuran dispersarse para poder captar ao maior número de persoas (a secta). Intentan sempre valerse das incautas institucións e, se poden, levar ás suar charlas ao alcalde ou algún concelleiro. Deste xeito aparentan ter un respaldo oficial.

Naturalmente, dos feitos reais desta asociación non se sabe nada. De vez en cando aparecen na prensa local os seus comunicados de que se incorporan novas asociacións, das que nalgunhas non hai nin cinco persoas. Nin sequera os periodistas se encargan de corroborar esas informacións, da pouca importancia que lles dan.

O dano que fan é maior do que parece, xa que impeden traballar aos que de verdade se preocupan e teñen un interese real no monte. Existe neste país un asociacionismo e un cooperativismo serio, que non ten nada que ver con estes impresentables. Hai xente que traballa en serio, coma no caso do Valadouro, por unha dignificación e rentabilización do monte e que ofrece cousas sólidas, non castelos no aire. O público debe estar informado e as instucións deben preocuparse de destapar estas estafas.

chúzame -

Ante a cantidade de barbaridades que estamos sufrindo a xente que vivimos no mundo rural e a pouca cantidade de información que circula, uns poucos decidimos rebelarnos. Este blog non pretende iluminar as grandes lagoas do descoñecemento pero sí mostrar desconformidade co que acontece no mundo dos montes.

Aínda así moitas veces non queda máis remedio que berrar.

chúzame